Κάθε φορά, η ίδια ιστορία. Έρχεται μια φυσική καταστροφή, μια εντονότατη κακοκαιρία στην προκειμένη περίπτωση και η Ελλάδα παραδίδεται ενώ ψάχνουμε που να ρίξουμε τις ευθύνες.
Εκ των υστέρων, μετράμε απώλειες σε νεκρούς, ανθρώπους που έχουν ταλαιπωρηθεί, οργισμένες φωνές, πληγές που ανοίγουν και δύσκολα κλείνουν. Μια απλή βόλτα στους δρόμους του λεκανοπεδίου, αποτυπώνει το μέγεθος της καταστροφής. Πάγος, τρακαρισμένα και ακινητοποιημένα αυτοκίνητα, χαμένες περιουσίες.
Από την ώρα που ξεκίνησε αυτός ο κακός χαμός μέχρι και τώρα, ακούστηκαν τα πάντα. Συγγνώμες, σκληρές εκφράσεις για απόδοση ευθυνών, πράγματα που δεν ξέρω κατά πόσον αφορούν τον απλό κόσμο. Ξέρετε γιατί; Γιατί πολύ απλά, ο κόσμος ψάχνει στοιχειώδη λογική από όσους διοικούν και είναι επιφορτισμένοι με τη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων, όπως αυτή των τελευταίων ωρών. Όσα συνέβησαν, συνέθεσαν ένα γαϊτανάκι κακών επιλογών που έφεραν το κακό.
Πάντα πιστεύω, πως για να λύσεις ένα πρόβλημα, όσο δύσκολο και εάν είναι, το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να το κατανοήσεις. Αυτό εκτιμώ πως χρειάζεται και στην περίπτωση μας, μακριά από άναρθρες κραυγές και μικροκομματικές σκοπιμότητες. Ας ξεκινήσουμε με την παραδοχή, πως η κακή συγκυρία προέκυψε κυρίως επειδή υπήρξε επί ημέρες μια ακατάσχετη τρομολαγνεία από την πλευρά των μετεωρολόγων. Από μέρα σε μέρα προανήγγειλαν τον χιονιά και όταν ήρθε, δεν το πίστευε σχεδόν κανείς.
Έτσι, την ώρα που άρχισε η βαριά χιονόπτωση στην Αττική, ήταν μεταξύ 9 και 10 το πρωί. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι βρίσκονταν στις εργασίες τους ή στο δρόμο γι’ αυτές και το αποτέλεσμα ήταν και έπειτα ήταν εγκλωβισμένοι στη διαδικασία. Δεν μπορούσαν να μείνουν ή να φύγουν, μπλοκαρίστηκαν στη μέση του δρόμου και έμπλεξαν προσπαθώντας να φύγουν, από εκεί που πίστευαν πως θα ήταν η πιο ασφαλής διέξοδος: την Αττική οδό.
Ξεχάσαμε που ζούμε
Ακουσα πολλά, για την έλλειψη προετοιμασίας των οδηγών, για την ανευθυνότητα να μην έχουν αλυσίδες. Συγγνώμη, αλλά μάλλον ορισμένοι ξεχνάμε σε ποια χώρα ζούμε. Στην Ελλάδα, αλυσίδες έχουν όσοι ζουν σε ορεινές περιοχές ή επιλέγουν εκδρομές σε βουνά. Θα έχει κάποιος αλυσίδες για να κατέβει στο κέντρο της Αθήνας και στα προάστια; Μήπως μπερδεύουμε την Ελλάδα με κάποιες σκανδιναβικές χώρες;
Στη Σουηδία και τη Νορβηγία είναι μέρος της καθημερινότητας να έχει κάποιος στο αυτοκίνητο του αλυσίδες, νερό, ξηρά τροφή και κουβέρτες. Οπως είναι για τους Ελληνες να έχουν κλιματισμό που να λειτουργεί σωστά, νερό και αντικείμενα που προστατεύουν από τον καυτό ήλιο το καλοκαίρι. Μη χανόμαστε σε παράλογες απαιτήσεις που δεν έχουν εφαρμογή και συμβαίνουν σπάνια. Ούτε θα μπορούσαν να ήταν προετοιμασμένοι, ούτε ξέρουν οι Ελληνες πώς να χειριστούν τέτοιες καταστάσεις.
Για τις ευθύνες του κράτους λέγονται πολλά. Δεν ξέρω αν είχε νόημα να ραντίσουν με αλάτι, να απαγορεύσουν την κυκλοφορία, να πάρουν νωρίτερα έκτακτα μέτρα. Μερικές φορές, δεν μπορείς να τα βάζεις με τη φύση. Εκεί που ο κρατικός μηχανισμός είναι έκθετος, αφορά τις υπηρεσίες ενέργειας. Είναι απαράδεκτο και απάνθρωπο, εν έτει 2022 να μένουν άνθρωποι επί ώρες ή και μέρες στην παγωνιά, επειδή οι αρμόδιοι αδυνατούν να συντηρήσουν σωστά το μηχανισμό.
Για την Αττική Οδό, όλα θα κριθούν από σημαντικές λεπτομέρειες, δηλαδή τους χρόνους εισόδων αυτοκινήτων και το πώς συνδυάζονται με το πρόβλημα. Θεωρητικά, με τους ελέγχους από τις κάμερες που υπάρχουν, διαπράχθηκε έγκλημα σε όποιον οδηγό επετράπη η είσοδος ένα 20λεπτο μετά τα διπλώματα των νταλικών. Και εάν αυτό αποδειχθεί στην πράξη, μια συγγνώμη, μια παραίτηση και κάποια αποζημίωση, δεν θα είναι αρκετή.
