Επιτέλους η σύλληψη της Μουρτζούκου. Ως μητέρα μα και ως άνθρωπος, νιώθω οργισμένη!
Καθώς οι εξελίξεις στην υπόθεση της Ειρήνης Μουρτζούκου κλιμακώνονται, ως μητέρα νιώθω βαθιά οργισμένη, αιφνιδιασμένη αλλά και δικαιωμένη.
Η σύλληψη της Ειρήνης Μουρτζούκου, έστω και καθυστερημένα, είναι μια σταγόνα δικαίωσης μέσα στον ωκεανό της φρίκης που ζήσαμε και ζούμε, κάθε φορά που μαθαίνουμε για τον θάνατο ενός ακόμα παιδιού.
Μια γυναίκα, μία μάνα κατά τα φαινόμενα, βρίσκεται αντιμέτωπη με το φρικτό ενδεχόμενο, να έχει αφαιρέσει με τα ίδια της τα χέρια τις ζωές των δικών της παιδιών και όχι μόνο.
Kαι εμείς; Τι κάνουμε εμείς οι άλλες μάνες; Πώς στεκόμαστε μπροστά σ’ αυτό;
Η Μουρτζούκου δεν συνελήφθη για ένα. Ούτε για δύο. Αλλά για τρεις θανάτους. Τρία βρέφη. Δύο δικά της. Ένα τρίτο από το φιλικό της περιβάλλον.
Στο μεταξύ η ίδια της η μάνα φωνάζει ότι η Ειρήνη Μουρτζουκου είχε σκοτώσει και την ίδια της την αδελφούλα, το συγκεκριμένο όμως αδίκημα έχει παραγραφεί διότι τότε η Ειρήνη ήταν 14 ετών και έχουν περάσει πάνω δέκα χρόνια έκτοτε. Άρα δεν υπάρχει περίπτωση να κατηγορηθεί για την συγκεκριμένη δολοφονία.
Επιπλέον ο τελευταίος ανεξήγητος θάνατος ήταν του μικρού Παναγιωτάκη του μωρού με τα μεγάλα εκφραστικά μάτια. Οι αρχές ακόμα το ψάχνουνε για να αποδώσουν κατηγορίες.
Υπάρχει όμως ένα κοινό στοιχείο σε κάθε παιδάκι που έφυγε τόσο ξαφνικά και τόσο άδικα από τη ζωή. Η Ειρήνη. Η οποία ήταν πάντα εκεί, πάντα με τα άτυχα μωρά πριν να φύγουν για πάντα από τη ζωή!
Με «αθώα» σε εισαγωγικά εμφάνιση, παρουσιαστικό παιδιού, και βλέμμα ειλικρινές κατά τα φαινόμενα, απαιτεί να πιστέψουμε ότι λέει την αλήθεια.
Ό,τι είναι ένα θύμα της μοίρας, ότι φταίει η μάνα της που την κακοποιούσε, ότι φταίει η αγάπη που δεν εισέπραξε, ότι φταίνε τα μωράκια που είχαν πρόβλημα εκ γενετής, ότι φταίνε όλοι για την κατάσταση που βιώνει όμως η ίδια είναι παντελώς αθώα. Και με θράσος το ουρλιάζει! Ίσως κάποιοι και να πείστηκαν κιόλας…
Την παρακολουθούσαμε να μονοπωλεί τα κανάλια και τις εκπομπές και όλοι αναρωτιόμασταν γιατί δεν την συλλαμβάνουν!
Και ένα είναι το σίγουρο, όλοι ξέρουμε ότι η Ειρήνη έχει διαπράξει 5 φόνους ! Και με αγωνία περιμένουμε και τις υπόλοιπες κατηγορίες!
Δυστυχώς για χρόνια, η Δικαιοσύνη φαινόταν ανίκανη να δέσει την υπόθεση. «Δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία». «Δεν είναι ξεκάθαρη η αιτία θανάτου».
Μα επιτέλους φτάνουμε στο τέλος αυτής της φρικιαστικής υπόθεσης, γιατί μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια κατά συρροή δολοφόνο μωρών!
Είμαι μάνα! Ξέρω πώς είναι να ξαγρυπνάς πάνω από το μωρό σου. Να σκύβεις πάνω του να δεις αν αναπνέει. Να τρομάζεις με το παραμικρό. Και δεν μπορώ να φανταστώ πώς γίνετε κάποια γυναίκα να γεννά ένα μωρό, να το αγκαλιάζει, να το φιλάει, να το νανουρίζει, να το φροντίζει, να είναι η ζωή της όλη, και ξαφνικά να το βλέπει άψυχο και να συνεχίζει κανονικά την ζωή της.
Να χάνει και δεύτερο παιδί λίγο καιρό μετά και να μην καταρρέει. Να λέει έτυχε, και να παρηγορεί την νονά, αντί να συμβαίνει το αντίθετο. Να πιέζεται για να θρηνήσει μπροστά στις κάμερες και από πίσω να γελάει, να χορεύει, να κάνει live στο τικ τοκ ανέμελη, ειρωνική, προκλητική απειλώντας θεούς και δαίμονες.
Ως μάνα Δεν θέλω εκδίκηση. Αλλά απαιτώ την αλήθεια. Αν αποδειχθεί ότι αυτή η γυναίκα δολοφόνησε, επαναλαμβάνω, δολοφόνησε τα παιδιά της, και τα υπόλοιπα παιδάκια, τότε να πληρώσει με κάθε ίχνος αυστηρότητας που διαθέτει η δικαιοσύνη μας.
Η Μουρτζούκου κρυβόταν. Πήγαινε σε ξενοδοχεία, σε γραφεία, άλλαζε τοποθεσίες. Και μόλις την εντόπισαν οι Αρχές, αντιστάθηκε. Τι φοβόταν; Τι ήξερε; Γιατί δεν παραδόθηκε αν είναι αθώα;
Μέσα μου φωνάζει το ένστικτο. Το ίδιο ένστικτο που ξυπνά με το πρώτο κλάμα του παιδιού. Που σε κρατά ξύπνια με πυρετούς. Που σε κάνει να ανησυχείς όταν όλα δείχνουν «μια χαρά». Αυτό το ένστικτο σήμερα νιώθει μια πικρή δικαίωση.
Γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε ποτέ ξανά να περάσει τέτοια υπόθεση στα ψιλά. Δεν πρέπει να μη μιλάμε για να μην στιγματίσουμε μια μητέρα. Όχι. Αν μια μάνα υποπτευθούμε ότι είναι τέρας, να το πούμε αμέσως. Να καλέσουμε την αστυνομία, το χαμόγελο του παιδιού.
Γιατί το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε, ως μάνες, είναι να μην επιτρέψουμε ξανά σε καμία Ρούλα Πισπιρίγκου, σε καμία Ειρήνη Μουρτζούκου να σκοτώσει τα παιδιά της!
Οφείλουμε να τιμήσουμε αυτά τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, να γελάσουν, να ζήσουν.
Ανεξάρτητα από το αν είσαι μητέρα ή όχι, είσαι άνθρωπος και έχεις υπάρξει παιδί! Η έκλυση μου είναι να προλάβουμε και όταν αντιληφθούμε κάτι ύποπτο να συμβαίνει σε ένα παιδί από τον κηδεμόνα του αμέσως να το σταματήσουμε αν μπορούμε και φυσικά να κάνουμε καταγγελία!
Ας σταματήσει η αδιαφορία, και η αποστασιοποίηση που υπάρχει πλέον στην κοινωνία μας, ας γίνουμε όλοι μια γροθιά γιατί πρέπει να σώσουμε τα παιδιά που κινδυνεύουν.
Δυστυχώς στην σημερινή Ελλάδα είναι πολλά τα παιδιά που έχουν κακοποιηθεί – με όλους τους τρόπους – και έχουν δολοφονηθεί.
Πρέπει να μιλήσουμε!
Όλοι μας έχουμε ευθύνη!
Είναι τόσο τραγικό και τόσο άδικο που δεν αντέχεται άλλο!
