«Όταν έμπαινα στα νοσοκομεία και έβλεπα 8 χρονών παιδιά να είναι καθηλωμένα με καρκίνο, πώς είναι δυνατόν να μην εκτιμήσω εγώ ότι είμαι τυχερός που υπάρχω;» εξομολογήθηκε ο Αλέκος Συσσοβίτης.

Ο Αλέκος Συσσοβίτης, βρέθηκε καλεσμένος στο πλατό του στο Στούντιο 4 το απόγευμα της Τρίτης (17/3), και προχώρησε σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση. Ο γνωστός ηθοποιός, με αφορμή τη συμμετοχή του στο «Από ήλιο σε ήλιο», αναφέρθηκε στα παιδικά του βιώματα, τη δύναμη της θετικής σκέψης και τη σημασία του να εκτιμούμε το «τώρα».

Αναφερόμενος στα παιδικά του χρόνια και στις δυσκολίες που βίωσε από μικρή ηλικία, είπε: «Επειδή από πολύ μικρός έπρεπε να αντέξω στα δύσκολα, έπρεπε να έχω μία θετική σκέψη. 12 χρονών με πήρε ο πατέρας μου στην οικοδομή. Πώς ένα παιδί μπορεί το καλοκαίρι να πηγαίνει να δουλεύει στην οικοδομή, να χαλάει το σώμα του, τα χέρια του αν δεν έχει μία θετική σκέψη;

Αντέχω, μπορώ. Άρα, για να πεις ότι μπορώ, εκτιμάς ότι είμαι καλά και υγιής. Όταν έμπαινα στα νοσοκομεία και έβλεπα 8 χρονών παιδιά να είναι καθηλωμένα με καρκίνο και να ’ναι αμίλητα και να κοιτάνε το τίποτα, πώς είναι δυνατόν να μην εκτιμήσω εγώ ότι περπατάω στον δρόμο και είμαι τυχερός που υπάρχω;».

Εξηγώντας γιατί ερχόταν σε επαφή με τόσο σκληρές εικόνες από μικρός, ανέφερε: «Γιατί συνέβαιναν πράγματα, οπότε έπρεπε να μπω. Όχι για μένα, για άλλους ανθρώπους, για συμπαράσταση.

Όταν έβλεπα τον πόνο των ανθρώπων από πολύ μικρή ηλικία και τον ένιωθα και εγώ πάνω μου, όταν τα πράγματα δυσκόλευαν έπρεπε να ’χω μια θετική σκέψη. Και η πιο θετική σκέψη είναι να εκτιμήσουμε το τώρα. Το ότι είμαστε στα πόδια μας. Δεν το θυμόμαστε εύκολα αυτό».

Μιλώντας για την ανθρώπινη τάση να μένουμε στο παρελθόν, σημείωσε: «Βασικά το ξεχνάμε όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στο χθες. Όταν μας αρέσει το νέο αλλά δεν δεχόμαστε την πάροδο του παλιού. Δηλαδή έχουμε μία τάση να μη θέλουμε να τελειώνουν τα πράγματα.

Είμαστε νοσταλγικοί, είμαστε γραπωμένοι απ’ το χρόνο, απ’ το χθες, γιατί φοβόμαστε φυσικά το θάνατο και το αύριο. Δεν θέλουμε να νιώθουμε το τέλος. Αλλά απ’ την άλλη μεριά χαιρόμαστε πολύ το νέο. Αν δεν τελειώσει όμως κάτι, δεν μπορεί να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Οπότε πολλές φορές αυτή είναι η μεγαλύτερή μας παγίδα».

Αναφερόμενος στην ανάγκη εσωτερικής φροντίδας, τόνισε: «Επειδή ήταν τόσο σημαντικά αυτά που συνέβαιναν μέσα στο σπίτι, στον ψυχολογικό παράγοντα, μου δώσανε ένα μάθημα από πολύ μικρή ηλικία.

Οπότε εξ ανάγκης έπρεπε να φροντίζω την ψυχή μου. Όχι μόνο την εικόνα μου, αλλά και το μέσα μου. Αν υπάρχει πρόβλημα έξω, καταλάβαινα ότι μάλλον υπάρχει πρόβλημα και μέσα. Και έψαχνα να δώσω μία θεραπεία στο μέσα μου. Καλό είναι να μην αποποιούμαστε την εικόνα μας, είναι μεγάλο δώρο η εικόνα μας. Γιατί όχι; Αν μπορούμε να ’μαστε και ωραίοι, αλλά και ωραίοι ψυχικά, γιατί όχι;».