Μία σπάνια εξομολόγηση έκανε η Ευδοκία Ρουμελιώτη και αναφέρθηκε στα ζητήματα ψυχικής υγείας που έχει αντιμετωπίσει στη ζωή της αλλά και στο αυτοάνοσο νόσημα από το οποίο πάσχει.
Η γνωστή βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Μαθήματα Ζωής» και μίλησε στην Άννα Δρούζα για το άγχος και τον τρόπο με τον οποίο το έχει διαχειριστεί στην προσωπική της ζωή. Τα όσα είπε η Ευδοκία Ρουμελιώτη προβλήθηκαν την Τρίτη (23.06.2026).
«Έβλεπα ότι όχι μόνο δεν ήμουν χαρούμενη μέσα μου, αλλά με άγχωνε πάρα πολύ η επόμενη μέρα. Αυτό είναι. Δηλαδή, ενώ είχα μια δουλειά και έλεγα “πω πω, έκλεισα αυτή τη δουλειά”, ας πούμε, θα ‘μαι με την Άννα και πόσο ήθελα να δουλέψω με την Άννα και να ξεκινήσω τα γυρίσματα, η μέρα που θα ερχόμουν να σε συναντήσω θα μου δημιουργούσε τόσο άγχος και τόσο στρες που θα έλεγα, “πώς, πώς, πώς θα βγει η μέρα;
Πώς θα το αντιμετωπίσω;”. Οπότε εκεί έκανα την πρώτη απόπειρα, είπα “κάτσε, Ευδοκία, πρέπει να δεις από πού ξεκινάει αυτό το πράγμα, να βρεις έναν τρόπο”», είπε για τα θέματα άγχους που αντιμετώπισε.
«Κάθε μέρα. Ξυπνούσα, ξημέρωνε, έβγαινε ο ήλιος, άγχος. Βράδιαζε, γιατί βραδιάζει και βγαίνει το φεγγάρι, άγχος. Για όλα είχα ένα διάχυτο άγχος. Αυτό. Όταν ένας άνθρωπος είναι όλη μέρα στρεσαρισμένος, όπως μου λέει και ο ψυχοθεραπευτής μου τώρα, κάποια στιγμή εξαντλείσαι. Αυτό είναι. Δεν υπάρχει… Η εξάντληση σου φέρνει θλίψη. Οπότε εκεί έκανα την πρώτη μου απόπειρα και να πω ότι θέλω να το δω», πρόσθεσε.
Μιλώντας για τα παιδικά της χρόνια παραδέχτηκε: «Εγώ επειδή μεγάλωσα με τον αδερφό μου, ο οποίος ήτανε έτσι ατίθασος, διεκδικούσε αυτό που ήθελε, εγώ μαζευόμουν, έλεγα “πόσα να αντέξει πια αυτή η μάνα;”.
Η μητέρα μου μας μεγάλωσε, είχε πάρει διαζύγιο. Εμείς μεγαλώσαμε από πολύ μικρά με τον δεύτερο άνδρα της μαμάς μας, που στην ουσία ήταν και ο πατέρας μας. Το μεγάλωμα αυτού του ανθρώπου προς εμάς με έκανε να καταλάβω ότι γονιός δεν είναι αυτός που σε γεννάει, γονιός είναι αυτός που σε μεγαλώνει.
Και μετά έρχεται αυτό το τραγικό γεγονός με τη μητέρα μου, που έφυγε με αυτόν τον τρόπο. Μου είπαν ότι είναι πολύ σοβαρά… αλλά δεν κράτησε αυτό και πολύ, γιατί μετά από πέντε ώρες με αφήσανε να πάω να τη δω, οπότε κατάλαβα ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Είπα ότι δεν μπορώ να προχωρήσω. Είχαμε μια σχέση που δεν θέλω να έχω εγώ αυτή τη σχέση με τα παιδιά μου. Ήταν εξαρτητική».
«Ήταν μια σχέση υπέροχη, όμως τόσο μεγάλης αγάπης, που σου δημιουργούσε και πολύ μεγάλη ευθύνη. Να μην νιώθει και το παιδί ότι όλη σου η ζωή, εσένα, εξαρτάται από αυτό, οπότε το φορτώνεις με μια ευθύνη.
Εγώ είχα φορτωθεί με αυτή την ευθύνη, που τώρα πια στα 48 μου και μετά από 10 χρόνια πια ψυχοθεραπείας, κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να τη φορτωθώ. Δεν μου αναλογούσε. Ήταν πολύ οδυνηρό, γιατί δεν έχασα τη μαμά μου, ήταν σαν να έχασα το παιδί μου, την αδερφή μου, την κολλητή μου, τη μάνα μου.
Ήταν τόσο όλα, ήταν σαν ξαφνικά στα 35 μου μου κόψαν τον ομφάλιο λώρο τόσο και πολύ βίαια. Οπότε εκεί δεν τον ξαναάφησα τον ψυχοθεραπευτή μου, τον πήρα από το χέρι. Τα τρία πρώτα χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα, πάρα πολύ.
Μετά μας πήρε και μας σήκωσε, διότι μέσα σε αυτό το άγχος που ήδη υπήρχε, ήρθε και ένας βίαιος θάνατος μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, με τον πιο τρελό τρόπο. Οπότε αυτό το άγχος έγινε δέκα φορές μεγαλύτερο, διότι έπαθα τον φόβο θανάτου…
Στο σώμα μου έβγαζα εξανθήματα, ξεχνούσα πάρα πολύ. Δηλαδή, κάποια στιγμή λέω, “δεν μπορώ να κάνω πια το επάγγελμα του ηθοποιού, γιατί πρέπει να μαθαίνω λόγια”. Και από το φοβερό στρες δεν μπορούσες να αποστηθίσεις. Ήμουνα μη λειτουργική στη ζωή μου. Είχε γίνει η καθημερινότητά μου πολύ δύσκολη με το που σκοτώθηκε η μαμά μου», εξομολογήθηκε ακόμα η Ευδοκία Ρουμελιώτη.
Σημειώνεται ότι η μητέρα της Ευδοκίας Ρουμελιώτη σκοτώθηκε το 2018 όταν έπεσε από μικρό ύψος μέσα στο σπίτι της και χτύπησε σοβαρά το κεφάλι της.
Παράλληλα η γνωστή ηθοποιός εξομολογήθηκε τι λέει σήμερα στις στιγμές άγχους.
«Μου λέω όλα καλά. Παίρνω μια βαθιά ανάσα, λέω όλα καλά, μετράω μέχρι το 10, μετράω μέχρι το 10, λέω, “όχι, όχι, δεν…”. “Όλα καλά θα πάνε, όλα καλά θα πάνε” και λες “έλα, δεν βαριέσαι, δεν γίνεται τίποτα και αν δεν φάει σήμερα το ψάρι, που είναι η μέρα, και φάει ένα σουβλάκι”. Δηλαδή, δεν τελείωσε και ο κόσμος. Ήμουνα τόσο freak control από το στρες, όχι γιατί ήθελα να τα κοντρολάρω», είπε.
Οι μεγάλοι μου φόβοι ήταν ο θάνατος, η απώλεια, ότι θα χάσω τους αγαπημένους μου ανθρώπους, θα φύγουν όλοι, θα μείνω μόνη. Το άγχος της καθημερινότητας, πώς θα ανταποκριθώ στη μέρα μου.
Μιλώντας για ένα αυτοάνοσο νόσημα από το οποίο πάσχει, η Ευδοκία Ρουμελιώτη εξομολογήθηκε: Σκεφτόμουν και αν έχω κάτι πολύ σοβαρό που δεν αλλάζει, τι θα γίνει με αυτό το παιδί; Εμένα είναι και μικρό, θυμάμαι που έλεγα “να τον φτάσω 18”. Αυτό. “Και μετά ας πεθάνω, να τον φτάσω 18”. Και όταν πήγα στο γιατρό και μου είπε “δεν έχετε κάτι πάρα πολύ σοβαρό” Θα σας αλλάξει τη ζωή και θα πρέπει και εσείς να αλλάξετε τη ζωή σας για να μη σας αλλάξει αυτό τη ζωή”.
Ξέρεις τι κάνει τώρα αυτό, αυτό το αυτοάνοσο έχει κάτι πολύ μαγικό. Που εγώ έρχονται στιγμές που λέω “ρε συ, μήπως είναι δώρο αυτό που μου ‘ρθε;”. Μπορεί να έχω άγχος και εγώ να νομίζω ότι είμαι καλά και ξαφνικά έρχεται αυτό το γλυκούλι αυτοάνοσο και παθαίνω μια τεράστια κρίση και σου λέει ότι “δεν έχεις καταλάβει Χριστό, τα ‘χεις κάνει πάλι, έχεις φτάσει μέχρι εδώ από την πίεση.
Ωραία, αφού λοιπόν δεν το καταλαβαίνεις στην ψυχή σου, θα το καταλάβεις στο σώμα σου”. Πόνος, πόνος, πόνος. Το ρευματοειδές έχει αυτό, πόνο στις αρθρώσεις. Μου έχει αλλάξει πολύ την καθημερινότητα. Οφείλω να γυμνάζομαι… Ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι. Επειδή από τον πόνο δεν κινείσαι, η ακινησία όμως σου δημιουργεί, ξέρεις, πόνους ακόμα μεγαλύτερους».
